در تهران بود که معلم موسيقی مدرسه به صدای پر حجمش پی می برد و عصمت باقرپور را که بعدها به دلکش شهره شد به روح الله خالقی موسيقيدان سرشناس آن زمان معرفی می کند. عبدالعلی وزيری ديگر موسيقيدان سپس ماموريت می يابد اين استعداد جوان را با زير و بم موسيقی سنتی آشنا کند. در همين اوان است که وزيری به خاطر گيرايی و جذبه صدا نام هنری دلکش را برای عصمت بر می گزيند.

شهریور امسال، ششمین سالگرد درگذشت دلکش، آواز خوان مشهور ایرانی است. دلکش را آغازگر تصنیف خوانی مدرن در موسیقی معاصر ایران می دانند. از ماندگارترین ترانه های دلکش می توان به بردی از یادم، به کنارم بنشین، عاشقم من و آتش کاروان اشاره کرد.

بانو دلکش درخاطراتش با اشاره به چگونگی گرايش خود به هنر آواز و خوانندگی از دوران کودکی خود هم ياد کرده است. دورانی که بعدها در ترانه ای نشست. بانو دلکش پس از گذراندن يک دوره آموزشی نزد عبدالعلی وزيری به تدريج با ديگر استادان موسيقی هم آشنا می شود و همکاری با آنها را پی می گيرد.

مهدی خالدی اما در ساخت ترانه های دوره نخست هنری بانو دلکش سهم بيشتری بر عهده داشت. اين همکاری از ۱۸ سالگی بانو دلکش آغاز شد و تا سی و يک سالگی ادامه يافت. ازدواج با شاپور ياسمی فيلمساز، بانو دلکش را به سينما هم کشاند و در مجموع در ۱۰ فيلم ظاهر شد. فيلمهايی که سرگرم کننده بود و نمی توان در رديف آثار تاثيرگذار سينمای ايران قرار داد. هنر آواز بانو دلکش اما بر عکس تاثير گذار بود و بسياری از خوانندگان جوان از دهه ۴۰ خورشيدی به بعد را به سوی خود جذب کرد.

www.radiofarda.com

Click here to view the embedded video.

لوريس چكناواريان(آهنگساز) از نوشتن اپراي ضحاك خبر داد و گفت: كار آهنگسازي اپراي ضحاك كه برگرفته از داستان‌هاي شاهنامه است هم اكنون به پايان رسيده است.چكناواريان افزود: اين اپرا درمقايسه با ديگر اپراها به صورت مدرن‌تر نوشته شده است و داستان ضحاك را از پايان پادشاهي جمشيد تا حكومت ضحاك روايت مي‌كند.

وي درباره اينكه چرا فقط داستان‌های اصیل ایرانی را براي نوشتن اپرا انتخاب كرده است، خاطرنشان كرد: من ایرانی هستم و باید در مرحله اول داستان‌های مملکت خودم را به آهنگ دربیاورم مثل شاعری که شعرهایش را به زبان مادری‌اش می‌سراید و بعد آنها را به زبان‌های دیگر ترجمه می‌کند. من معتقدم باید اول از جامعه خود شروع کنم و اگر توانستم اینجا موفق شوم بعد در سطح بین‌المللی کار کنم.

لوریس چکناوریان از ارمنی‌های ایرانی و زاده بروجرد است. او تحصیلات موسیقی خود را از سال ۱۳۳۲ در هنرستان عالی موسیقی آغاز کرد.چکناواریان در اواخر سال ۱۳۴۲ رهسپار اتریش شد و در سالزبورگ کار آهنگسازی را ادامه داد. دو سال بعد به آمریکا رفت و چندین سال در دانشگاه میشیگان به ادامه تحصیل در رشته‌های آهنگسازی و رهبری ارکستر پرداخت. وی در سال ۱۳۴۹ به ایران بازگشت و علاوه بر کنسرت‌هایی با ارکستر سمفونیک تهران، ارکستر مجلسی و تلویزیونی ملی ایران و… (به عنوان رهبر میهمان)، آثار متعددی آفرید که اکثر آنها در تالار رودکی اجرا شد.

چکناواریان در سال ۱۳۵۱ به رهبری ارکستر اپرای تهران منصوب شد و پس از انقلاب در ارمنستان اقامت گزید و در ایروان به فعالیت‌های هنری خود ادامه ‌داد.از مهمترين آثار اين آهنگساز مي‌توان به اپرای پردیس و پریسا، اپرای رستم و سهراب، رستم و اسفنديار، سياوش، باله سیمرغ، آهنگ نور و صدا برای جشن‌های تخت جمشید (جشن و هنر) توکاتا و فوگ برای ارکستر زهی، سمفونی پرسپولیس در سال 1384 و … اشاره كرد.

برگرفته از: musicema.com

ناصر ملک مطیعی که بازی در سینمای ایران را با فیلم واریته بهاری ۱۳۲۸ شروع کرده بود و با فیلم ولگرد ۱۳۳۱ به شهرت رسیده بود، در این سینما نقش جوان عاشق پیشه‌ای را بازی می‌کرد که چرخ روزگار، تلاش او برای رسیدن به آرزوهایش را بر باد می‌دهد. >>> جدیدآنلین

اینگمار برگمن Ingmar Bergma چهره‌ی برجسته‌ی سینما و تئاتر سوئد در سی‌ام ژوئیه سال ۲۰۰۷ در سن ۸۹ سالگی در خانه‌ی خود در Fårö درگذشت.

برگمن که در ۱۴ ژوئیه‌ی سال ۱۹۱۸ در شهر اپسالا متولد شده بود در طول زندگی هنری خود ۴۰ فیلم سینمائی، بیش از ۱۰۰ نمایش و ده‌ها نمایش تلویزیونی کارگردانی کرد. به گفته‌ی منتقدین نقش سنت‌شکنانه‌ی اینگمار برگمن در سینما باعث شد تا بسیاری از پرسش‌های اساسی مذهبی، اگزیستانسیالیستی و فلسفی به این هنر راه پیدا کند. کار سینمائی برگمن با نگارش فیلم‌نامه‌ی Hets در سال ۱۹۴۴ آغاز شد که این فیلم برنده‌ی جشنواره‌ی کان شد و همزمان باعث دامن زدن به بحثی در مورد سیاست حاکم بر مدارس در آن زمان.

درگذشت اینگمار برگمن، کارگردان افسانه‌ای تئاتر و سینمای سوئد، بازتابی گسترده در رسانه‌های جهان داشت. روز گذشته جلد مطبوعات اروپا به خبر درگذشت برگمن اختصاص داشت و بسیاری از رؤسای جمهوری، وزرای فرهنگ و سینماگران دنیا با شنیدن خبر درگذشت وی با کر جهانی که در رسانه‌ها برای بزرگداشت این سینماگر بر پا شده بود، هم‌آواز شدند. قرار است در استکهلم خیابان یا میدانی به نام برگمن شود و همچنین در Fårö واقع در گوتلند، جزیره‌ی محل زندگی کارگردان برجسته‌ی سوئدی قرار است مرکزی بنام وی شود.

چند هفته پیش از درگذشت برگمن، یونسکو، نهاد فرهنگی سازمان ملل متحد درخواست کرد لیستی از آثار شامل فیلم‌نامه‌ها و پیش‌نویس نمایشنامه‌ها، یادداشت‌ها، عکس‌ها و نامه‌های شخصی اینگمار برگمن برای ثبت در یونسکو به این نهاد ارسال شود تا آثار برگمن به عنوان بخشی از میراث فرهنگی جهانی به ثبت برسد. گفته می‌شود این آثار قفسه‌ای به طول ۴۵ متر را در بر می‌گیرد. آسترید سودربری ویدینگ، پروفسور فیلم‌شناسی و رئیس بنیاد برگمن که وظیفه تنظیم آرشیو اینگمار برگمن را بر عهده دارد در گفتگو با اکوت، بخش خبری رادیو سوئد اظهار داشت: «کار تنظیم آرشیو برگمن کاری است دشوار چرا که در میان مدارکی که باید آرشیو شوند دفترچه‌های کوچک یادداشت که در آن صحنه‌ها را نقاشی کرده و همچنین برگه‌های کوچک اتیکت.» رئیس بنیاد برگمن ادامه داد کار آرشیو اسنادی که از برگمن باقی است هر چند بسیار پیچیده است اما کاری است پراهمیت و در دراز مدت باید به فکر دیژیتال کردن آثار باقی مانده‌ی وی بود.

هنرمندان دیگری که آثار و پیش‌نویس‌های شخصی‌شان جز میراث فرهنگی جهانی در یونسکو به ثبت رسیده هانس کریستن آندرشون، آفریدگار دانمارکی ادبیات کودکان، شاعر آلمانی گوته و آسترید لیندگرن افسانه‌پرداز افسانه‌ای سوئدی هستند.

منبع: برنامه فارسی رادیو سوئد sverigesradio.se

شهرت‌یار از آن دسته عکاسانی است که ترجیح می‌دهند دنبال گوشه‌های رنگین و جذاب زندگی بروند، تا وقتی که از دست تصویرهای مغموم و آزارندۀ خبری روزمره به ستوه می‌آیید، لختی با عکس‌های دل‌انگیز رود و کوهسار و چهره‌های زیبای دختران و درختان بیاسایید.   >>> جدیدآنلین

او در باره اینکه علاقه اش به نقاشی از کی شروع شده گفته است: « تا آنجا که بیاد دارم نقاشی کردم و نقاش بودم. همیشه در تار و پود طراحی تلاش کردم و غرق در رنگ ها بوده ام.»

آخرين نمايشگاه عباس كاتوزيان 22 فروردين‌ ماه 87 در فرهنگسراي نياوران گشايش يافت اما فردای روز افتتاحیه نمایشگاه، این شاعر رنگها چشم از جهان فرو بست. او جمعا 5 نمايشگاه در آمريكا، 2 نمايشگاه در پاريس، يك نمايشگاه در لندن، 27 نمايشگاه انفرادي در تهران و 9 نمايشگاه در آبادان برپا كرده بود.

عباس کاتوزیان در سال 1302 در تهران متولد و در فروردین 1387 در همین شهر درگذشت.

فیلم «الفبای بختیاری»در نخستین تجربه بین‌المللی خود درماه آوریل 2010 توانست جایزه نخست بخش مستند جشنواره کنت ایالات متحده امریکا را به خود اختصاص دهد.

در اینجا  2 کلیپ کوتاه از فیلم را می بینید.

Bakhtiari Alphabet Documentary: Tribal Migration

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

«… این فیلم قسمتی از یک ویدئو نیم ساعته «Video Art» است که چند وقت پیش در نمایشگاه کارهای هنری من با نام «خط فیروزه ای» در لندن به نمایش عموم گذاشته شد. فیلم «فراق» در یک بعدازظهر جمعه از شاه عبدالعظیم در جنوب تهران تا میدان تجریش در شمال از درون یک تاکسی فیلمبرداری شده است. من مخصوصا یک بعدازظهر جمعه را انتخاب کردم که فروشگاهها در ایران بسته اند و پیاده روها خلوت . این حالت خیابانهای شهر در پایان هفته، احساس غم و دلتنگی بیشتری را به همراه می آورد.

سپس در لندن از خانم هنرپیشه فیلم گرفتم و بعد هردو فیلم را با هم تلفیق کردم تا داستان را تکمیل کنم. حرکت تاکسی از جنوب به شمال سمبلی ست از یک سفر، یک گذار و یا بهتر بگویم گذر عمر. این نوع سوژه ها در اغلب کارهای من دیده میشود. در اینجا چهره هنرپیشه نیز به همان فرم سمبولیک که گفتم گذر زمان را بازگو میکند. بر خلاف فیلم های معمولی، Video Art آغاز و پایان مشخصی ندارد درست مثل تجربه هایی که هر کداممان در زندگی روزمره داریم. اتفاقاتی می افتد، چیزهایی را می بینیم و قضاوت خودمان را میکنیم. همه اینها میشود یک داستان گفتنی. فرم این جور کارهای هنری بصورت انتزاعی حفظ میشود که بیننده میتواند داستان را با تجربیات خودش در زندگی ربط بدهد.»

یادآوری میشود که قسمتی از آواز روی فیلم با صدای پروین عالیپور خواننده سالهای دور در رادیو اهواز است. پروین همان خواننده آهنگ معروف «شیرعلی مردون» میباشد که  جوانان قدیم حتما بیاد میآورند این آهنگ و آن روزگاران را.

محمد حسین زاده

Click here to view the embedded video.

محمد رضا حاجی پور عکاس و فیلمساز بختیاری تبار برای برپایی نمایشگاهی از کارهای عکاسی خود تحت عنوانِ ولات (سرزمین) از ایران به سوئد آمده است. این نمایشگاه گذری دارد بر روند زندگی عشایر بختیاری در قالب مستند. تصاویری از زندگی در دامنه های زیبای زاگرس و روایتی از ایل و طبیعت و آمد و شدی به بلندای روزگاران.

کارهای این هنرمند جوان از روز یکشنبه 16 ماه مه در سالن اجتماعات انجمن ستین به معرض دید همه علاقمندان هنر عکاسی گذاشته میشود. برنامه و ساعات بازدید از نمایشگاه بشرح زیر است:

یکشنبه 16 ماه مه از ساعت 14.30-12.00

چهارشنبه 19 الی یکشنبه 23 ماه مه همه روزه از ساعت 19.00- 16.00

ورود به نمایشگاه عکس «کوچ بختیاری» برای همه همگان آزاد است.

حاجی پور اهل شهرستان لالی است که در 55 کیلومتری شمال مسجدسلیمان در استان خوزستان قرار دارد.

حاجی پور از زبان خودش

محمدرضا حاجي پور هستم متولد 1349 شهرستان لالي در استان خوزستان. حدود 20 سال است که به فعاليتهاي مختلف هنري از جمله خوشنويسي، موسيقي، فيلمسازي و عكاسي مشغولم و در هر رشته آثار و نمايشگاه هايي داشته ام.

مدت 10 سال است به عكاسي و فيلمسازي روي آورده ام كه حاصل آن چند فيلم كوتاه داستاني و مستند میباشد. در زمينه عكاسي هم چاپ انواع پوستر/ كتاب(سالنامه) / پكيج عكس/ مجلات و … کار میکنم. دراين راستا نمايشگاه هاي متعددي در داخل كشور برگزار نموده ام.

از آنجايي كه من بختياري هستم، طبيعي است كه با وجود مستندات و زيبائيهاي موجود در رشته كوههاي بلند زاگرس، بيشترين آثار عکاسی خود را در اين حوزه بكار ببرم. سعی من بر اين بوده كه سوژه هایم با نگاهي رئال و مفهومي و با استفاده از فضاهاي سايه روشن و نوري با همان شرايط خاص عكاسي شوند.

به هر شكل هنر زبان خاص و گوياي خود رادارد ولي اميد وارم هركسي در هر جايي كه هست بتواند ديدن را تجربه كند، نه نگاه كردن را  و قدر داشته هاي خود را بداند و  تا زمانيكه زنده است سعی کند آثاري ارزنده از خويش بجاي بگذارد.

برای دیدن ویدئو، روی عکس کلیک کنید!

بابک نجفی متولد 1975 تهران است و زمانی که تنها 11 سال سن داشت به سوئد آمد. نجفی در سال 2002 از انستیتو دراماتیک استکهلم در رشته کارگردانی فارغ التحصیل شده و این اولین فیلم بلند داستانی اوست. این فیلم 12 مارس در سوئد اکران عمومی میشود

Babak Najafi fick pris för bästa debutfilm med filmen Sebbe

بلیک آزادی‌خواهی پرشور و انسان‌دوست بود. از پیش‌داوری‌های نژادی و دینی و قومی بیزار بود و همه انسان‌ها را فرزندان آزاد و برابر آفریدگار می‌دانست که برای شادکامی و نیک‌بختی بر بساط زمین گام گذاشته‌اند.

با بینش عرفانی، که از میراث عرفانی شرق دور نیست، ویلیام بلیک جهان را یکسره شادی و طرب می‌دید. لذتها و نعمات زندگی را مواهب پروردگار می‌دانست: به جهان خرم از آنم که جهان خرم ازوست…. شاد آمدم شاد آمدم، از جمله آزاد آمدم…

بلیک آزادی اندیشه و رهایی خیال را از عطایای پروردگار می‌دانست. تحقیر جان و تن را دوری از خداوند و پیروی از شیطان می‌خواند. او به غرایز و کشش‌های انسانی احترام می‌گذاشت، اما از غرقه شدن در تجملات مادی نگران بود. نیروی معنوی شهروندان آزاد و برابرحقوق را بر هر اصل سیاسی و اجتماعی برتر می‌دانست.

این دنیای سرشار از روح معنویت و خلوص دینی به مذاهب رایج زمانه، به دین اهل شریعت و “قیل و قال اهل مدرسه” کمترین ربطی ندارد. بلیک از متولیان آیین مسیح، گریزان بود، اما مسیح را دوست و یاور خود می‌دانست. اهل شرع و دیانت او را دیوانه می‌دانستند.

آلبوم عکس: نقاشی های ویلیام بلیک

ویلیام بلیک از احکام و مناسک دینی گریزان بود. جزمیات شرعی طبع پاک و آزاده‌ی او را ملول می‌ساخت. از فرمان‌های الهی رویگردان بود، اما دست “دوست” را همواره بر شانه‌ی خود احساس می کرد.

شکوه رومانتیسم

شاعر و طراح و نقاش بزرگ انگلیسی ۲۸ نوامبر ۱۷۵۷ در خانواده‌ای کم‌درآمد در لندن به دنیا آمد و در ۱۲ اوت ۱۸۲۷ در همان شهر درگذشت.

اشعار بلیک ساده و روان، اما محکم و تکان‌دهنده است. شعر او با تخیلی غریب، تصاویر شگرف و کلامی پیامبرگون، شعر انگلیسی را دگرگون کرد. بسیاری از سخن‌شناسان شکوه زبان بلیک را به شعر شکسپیر مانند کرده‌اند.

ویلیام بلیک بزرگترین نماینده رومانتیسیسم در شعر انگلیسی به شمار می‌رود.

سبک یگانه بلیک

هنر طراحی و نگارگری بلیک، به هیچ مکتب و اسلوبی وامدار نیست. این هنر عاصی سری در هنر غارنشینی دارد و پایی در مکتب رومانتیک مدرن. با وجود تأثیرات آشکار از سبک گوتیک و انقلاب رنسانس، نقش او یکه و خودویژه است.

ویلیام بلیک منبع الهام خود را در درون پرغوغای خود یافته بود. از سبک‌ها و شگردها را به خوبی می‌شناخت، اما به سلیقه‌ها و پسندهای زمانه بی‌اعتنا بود. در ناسازگاری با ابنای روزگار و سرپیچی از هنجارهای زمانه تا آنجا پیش رفت که بیشتر مردم او را “دیوانه” دانستند.

بلیک مانند “عقلای مجانین” پیوسته مردم را از نظر (بینش) درون و تجلی تجارب شهودآمیز خود باخبر می‌ساخت، اما کمتر کسی به کار و تلاش او توجه می‌کرد.

بلیک کتاب‌های شعر خود را به تنهایی، و گاه به کمک همسرش تولید و عرضه می‌کرد: از ترسیم و تذهیب تا چاپ و صحافی را خود انجام می‌داد، بی آنکه دغدغه مشتری داشته باشد. در پیشرفت شگردهای حکاکی روی مس و گرآورسازی به نوآوری‌های مهمی دست زد.

بلیک بیشتر عمر خود را با فقر و محرومیت به سر برد، اما با وجد و نشاطی که از هنر او برمی‌جوشید، خود را روی زمین از هر آدمی شادتر می‌دید. در واپسین دم، که هنوز گرماگرم کار و آفرینش بود، در بستر مرگ گفت: “عاقبت به سرزمینی می‌روم که همیشه آرزوی دیدنش را داشتم.» به قول عارف شرقی: ما زبالاییم، بالا می‌رویم…

ویلیام بلیک رازی بزرگ در تاریخ هنر باقی مانده است، و امروز گرانبهاتر از هر زمانی دیگر.

منبع : سایت بی بی سی

شاه میرزا مرادی و علی اکبر مهدی پور دو نوازنده برجسته سرنا نواز زاگرس نشین بودند شیوه نوازندگی شاه میرزا کوبنده ، حماسی بود که شیوه نوازندگی او به” مروارید سیاه اقیانوس” شهرت داشت و نقطه مقابل ایشان مهدی پور بود که به واسطه آشنایی که به نغمه های موسیقی بختیاری داشت موسیقی دلنشین و برگرفته از طبیعت اجرا می کرد و بسیاری از هنرمندان پس از انقلاب شاگردی ایشان را کردند که دیدار محمودی از جمله این هنرمندان بود.

علی اکبرمهدی پور سالهای پیش در مرکز فرهنگ و مردم صدا و سیما فعالیت میکرد. در آن سالها ایشان به عنوان مسئول واحد فرهنگ و مردم قوم بختیاری بود و آداب و رسوم فرهنگ بختیاری در شهرکرد از طریق وی به این مرکز ارسال می شد. نکته جالب اینکه ایشان عاشقانه در این عرصه فعالیت کرد و روزگار خود را از کوره آجرپزی که داشت می گذراند.

مهدی پور در تمام جشنواره هایی که رنگ و بوی موسیقی نواحی در آن موج می زند حضور داشت و علاوه بر این فعالیت گسترده ای در صدا وسیما داشت و بخشی از بازی های آیینی مانند دستمال بازی و یا سرنانوازی ویژه مراسم نوروزی خوانی را زنده نگه داشت . شهرت اصلی مهدی پور بخاطر نواختن سرنای معروفی است که همیشه در آغاز سال نو خورشیدی و آمدن نوروز از رسانه ها پخش میشد.

علی اکبر مهدی پور دو روز پیش (25بهمن) در سن 74 سالگی درگذشت.

برگرفته از سایت: خبرگزاری مهر

یکی دو ماه پیش بود که بهمن مقصودلو منتقد و تهيه کننده سينما، با نسخه تر و تمیزی از فيلم مستندصامت Grass  يا «علف: نبرد مردم برای زندگی» به شهر یوته بوری در سوئد آمد و  ضمن نمایش فیلم توضیحاتی بسیار ارزشمند در خصوص کوچ ایل بختیاری برای علاقمندان ارائه داد. بسیار مناسب دیدیم که ضمن آوردن بخشی از یادداشت سینمایی پرویز جاهد در خصوص کتاب بهمن مقصودلو چند دقیقه از این فیلم را هم برایتان کلیپ کنیم که در پایان مطلب میآید.

————————————————————————–

پرویز جاهد:

فيلم مستندصامت Grass يا «علف: نبرد مردم برای زندگی»، يکی از نخستين نمونه های فيلم های مستند قوم نگار است که به وسيله سه فيلمساز آمريکايی يعنی مريان سی کوپر، ارنست شودزاک و مارگريت هريسون در سال 1924 در ايران تهيه شده است. يک نمونه کلاسيک سينمای مستند از فيلمسازانی ماجراجو و عاشق طبيعت و جوامع اگزوتيک که علف اولين و آخرين کار آنها در سينمای مستند باقی ماند. علف فيلمی در باره کوچ ايل بختياری از دشت های خوزستان تا کوه های زاگرس در مرکز ايران است.

در باره علف و اهميت و جايگاه آن در تاريخ سينمای مستند کتاب ها و مقالات فراوانی نوشته شده اما تا کنون کتابی که به تشريح کامل زندگی سازندگان اين فيلم، انگيزه های آنها برای ساختن اين اثر و شرح دقيق ساخته شدن آن بپردازد وجود نداشته. کتاب «علف: داستان های ناگفته» نوشته بهمن مقصودلو منتقد و تهيه کننده سينما، تا حد زيادی اين خلاء را پر کرده و روايت خواندنی و جذابی از زندگی اين سه شخصيت شگفت انگيز تاريخ سينما ارائه می کند. اين کتاب در ده فصل تنظيم شده و از شروع جنگ جهانی دوم در 1914 تا 1925 يعنی سال تکميل فيلم علف و نخستين نمايش آن در نيويورک را دربر می گيرد. به علاوه کتاب شامل مقدمه ای کوتاه از نويسنده و پيش گفتاری است از کوين براون لو نويسنده و مورخ سينمايی نامدار انگليسی که متخصص سينمای صامت است.

مقصودلو نيز در مقدمه خود توضيح می دهد که فيلم علف هميشه برايش پر از رمز و راز بود و او ابتدا قصد داشت فيلمی برای شبکه اچ بی او(HBO) در باره علف بسازد اما آنها موافقت نکردند و او تصميم گرفت نتايج تحقيقات خود را که شش سال وقت صرف آن کرد، در قالب کتاب منتشر کند. وی می گويد که در نوشتن بخش های مربوط به مارگريت هريسون از اتوبيوگرافی او يعنی«هميشه فردايی هست» کمک گرفته. از ميان اين سه فيلمساز، هريسون تنها کسی بوده که خاطرات خود را منتشر کرده و اين خاطرات منبع اصلی کتاب مقصودلو به شمار می رود. با اين حال نويسنده معتقد است از آنجا که هريسون بر اساس حافظه روايت کرده، مرتکب اشتباهات زيادی شده که مقصودلو با استفاده از منابع ديگر در رفع آنها کوشيده است.

به علاوه خاطرات منتشر نشده مريان سی کوپر با عنوان « من کينگ کونگ هستم» نيز منبع ديگر مقصودلو در نوشتن اين کتاب بوده است. به نوشته مقصودلو در مقدمه کتاب؛ « اين سه انسان شجاع، خلاق و بصير توانستند در مکان و زمان مناسب گردهم آيند و اين فيلم مهم را بسازند».

بخش اول فيلم مربوط به صحنه هايی از سفر آنها از جنوب ترکيه و اردن است تا اينکه به ايل بختياری خود را برسانند. بقيه فيلم مربوط است به کوچ 45 روزه ایل بابا احمدی در فصل بهار. يکی از هيجان انگيزترين و ديدنی ترين صحنه های فيلم صحنه عبور ايل با اسب و الاغ و گله گاو و گوسفند و زن و بچه و بار و بنديل از رودخانه پهناور و عميق کارون است. عبوری پرخطر و مرگ آفرين. دوربين شودزاک همه جا حاضر است. اين سو و آن سوی رودخانه و از زوايای مختلف عبور گله و آدم ها را از کارون نشان می دهد. در صحنه زيبايی، مرد بختياری و پسر خردسالش لباس خود را کنده و بر روی خيک می نشيند و خود را به آب می زنند. صحنه های غرق شدن بزها و گوسفندان در آب نيز تکان دهنده اند.

همينطور صحنه عبور ايل از راه های صعب العبور و سنگلاخ ها و کمرکش باريک و پربرف زردکوه. و سرانجام ايل بابا احمدی موفق می شود خود را از خطر نجات داده و به مرغزار پرعلف دامنه های زردکوه برساند و چادرهای خود را برافرازد. فيلم علف با صحنه چريدن گله گوسفندان در دشت و خنده کودک بختياری به پايان می رسد.